Information Research een beroepstaak?
Afgelopen maandag is bij mijn opleiding het onderwijsblok Deskresearch weer van start gegaan. Voor IDM'ers een verplicht propedeuseblok en een keuze/minorblok voor studenten van andere opleidingen. Studenten kiezen in groepjes van 2 of 3 zelf een bedrijf of organisatie en namens die organisatie treedt een docent op als opdrachtgever met een concrete informatievraag. Zo krijgt het groepje 'Shell' de opdracht om onderzoek te doen naar waterstof als energiebron en het groepje 'Greenpeace' het onderwerp fondswerving. Het op te leveren product is een Information Review in de vorm van een database (MS Access, Adlib Lite of Refworks) en deelproducten zijn onder andere een offerte en de gebruikte zoekstrategie.
Gedurende het project verwerven studenten kennis en vaardigheden met betrekking tot het gebruik van zoektechnieken, (commerciële) bibliografische databases, het diepe web, communicatie- en onderhandelingsstrategieën en het onderhoud van een referentiebestand. Uiteraard dienen studenten zich ook te verdiepen in het bedrijf dat opdrachtgever is en verwerven ze meer algemene projectvaardigheden.
Onder vakgenoten is er eigenlijk nooit discussie over de relevantie van de competentie Deskresearch voor hbo-studenten. Wel twijfelt menigeen aan het feit of Deskresearch als dienstverlenende activiteit nog wel kan worden beschouwd als een beroepstaak van IDM'ers. Autonome professionals vergaren tegenwoordig toch vooral zelf hun informatie! is de gedachte die daar ongetwijfeld achter zit. Voor wat het waard is: bij PricewaterhouseCoopers denken ze daar anders over.
NVB09: don't blame the media
Na het NVB congres van afgelopen donderdag heb ik het erg druk gehad met school en thuis zodat ik pas zondagavond toekom aan het overdenken van mijn aantekeningen.
Over de keynote van Bas Haring heb ik na mijn vorige post niet zo heel veel op te merken hoewel het wel aardig was dat ik samen met collega's Peter en Klaas Jan nog wel de gelegenheid had om hem vlak voor zijn vertrek 5 minuten te spreken. Wat opvalt is dat hij zich al bij voorbaat indekt door wel erg relativerend te doen over zijn persoonlijke overpeinzingen. Okee, we nemen die mee omdat hij natuurlijk ook een van de beroepsgroepen vertegenwoordigt waarvoor informatieprofessionals al dat werk doen. Klaas Jan vatte het discussiepunt overigens heel aardig samen met zijn opmerking dat het probleem van opbergen en terugvinden door Bas Haring wordt gereduceerd tot documenten die hij eerst zelf gelezen heeft.
De kers op de taart vond ik afgelopen donderdag overigens echt het 'toetje' in de vorm van een bijdrage over de zoekmachine Summon. Het betrof een in aller ijl toegevoegde lezing ter vervanging van Maarten van Veen die wegens ziekte verstek moest laten gaan. Summon indexeert de uitgaven van verschillende wetenschappelijke uitgevers zodat je op een 'google manier' kunt zoeken in wetenschappelijke content. Het verschil met Google Scholar lijkt me in ieder geval de ontdubbeling en het feit dat de index van Summon minder slordig is opgebouwd dan die van Google. Een toepassing van Summon vind je bijvoorbeeld bij de Library van de University of Liverpool.
En dan kom
ik tenslotte bij de bijdrage waar ik in de titel van deze post naar verwijs, die van Andrew Keen. Dymphie heeft er live bloggend al verslag van gedaan. Keen wilde ons in ieder geval warm maken om zijn nieuwe boek te kopen. Social media (wikipedia, netwerksites) vormen in zijn ogen een bedreiging voor de sociaal-culturele verhoudingen. Gezag wordt ondermijnd en persoonlijke vrijheid komt in gevaar door een "Darwinian struggle for attention and reputation". Gelukkig geeft Keen ook wel aan dat je dat de internettechnologie zelf niet kunt verwijten. Sterker nog: in NRC van zaterdag 14 november staat een zeer lezenswaardig artikel van Frank Furedi waarin hij vanuit een heel andere invalshoek ook tot de conclusie komt dat het afwijzen van maatschappelijk gezag (hoe contradictioneel dat ook klinkt) de autonomie van het individu in gevaar brengt.
Hallo Haring!
Bas Haring mag dan keynote spreker zijn op het NVB-congres van aanstaande donderdag, in de laatste IP slaat hij volgens mij toch heus de plank mis. Hij houdt een pleidooi voor het stapelen van informatie in plaats van ordenen. En de informatieberg die zo ontstaat gaat hij graag met een zoekfunctie te lijf. Ach, hij is zeker niet de eerste die meent dat we sinds de opkomst van zoekmachines alles best op één hoop kunnen gooien, maar zijn argumenten overtuigen mij niet erg.
Zo zegt hij over Google Scholar: "Dat is voor mij een grote berg ongestructureerde artikelen." Voor Haring misschien wel, voor mij niet. Heb jij nooit opgemerkt Bas dat je in Google Scholar, anders dan in gewone Google, wel degelijk kunt zoeken op auteursnaam, publicatiejaar of brontitel? En dat geweldige 'cited by', zou dat ook een structuur zijn die 'vanzelf' ontstaat? Nee natuurlijk, er is door informatieprofessionals lang geleden al goed nagedacht over deze manier om documenten aan elkaar te linken (ook een vorm van structureren) en Google maakt daar nu slim gebruik van.
Maar nog veel meer heb ik me gestoord aan de voorbeelden die hij geeft uit zijn eigen praktijk als wetenschapper en publicist: het opbergen van e mails in mapjes, het terugzoeken van een paar gedownloade PDF's. Dat is toch heus niet te vergelijken met het toegankelijk maken van informatie voor de zeer diverse groep klanten die door documentalisten, bibliothecarissen en document managers wordt bediend.
Hallo Haring, je schrijft in een blad voor informatieProfessionals.
Loowi bijeenkomst 6 november in Den Haag
Gisteren heb ik op uitnodiging van Michel Wesseling van het International Institute of Social Studies voor het Landelijk Overleg Onderwijs Wetenschappelijke Informatie een workshop verzorgd over het gebruik van mijn scoringsrubriek voor informatievaardigheden. Bijzonder hartverwarmend was het om van diverse kanten (Saxion, Wageningen, HvA) te vernemen dat het scoringsschema goed wordt ontvangen door docenten die men ermee benadert. Een belangrijke kanttekening die ik menigmaal voorbij hoorde komen is dat docenten het echter vooral geschikt vinden om hun eigen onderwijs- en beoordelingspraktijk op het vlak van informatiegebruik aan te scherpen. De docenten gebruiken de scoringsrubriek met andere woorden niet zo snel als een echt beoordelinginstrument maar het is voor hen wel aanleiding om meer aandacht te besteden aan het gebruik van (wetenschappelijke) informatie door hun studenten. Dat is al een heel groot winstpunt denk ik en is overigens in lijn met andere onderzoeken naar het gebruik van scoringsrubrieken (zoals beschreven in Jonsson & Svingby 2007, The use of scoring rubrics).
